Shaymaa over de situatie in Libanon: “Ze bombarderen, wachten en bombarderen opnieuw”
25 Mar 2026
3 minuten
Shaymaa Mostafa groeide op in Zuid-Libanon onder de Israëlische bezetting. Vandaag werkt ze bij 11.11.11 als coördinator van onze fondsenwerving voor het Midden-Oosten. Vanuit haar ervaring en werk volgt ze vanop de eerste rij wat de nieuwe escalatie met Libanon doet. Wat ze ziet is allesbehalve nieuw en daarom net meer verontrustend.
“We mogen vertrekken, maar niet terugkeren”
“De grote vraag die we ons elke dag stellen is waarom dit blijft gebeuren en hoe Israël weggeraakt met zo een niveau van geweld?” zegt Shaymaa. “Wat we nu zien lijkt akelig hard op wat eerder al in Gaza gebeurde: volledige woonwijken worden met de grond gelijkgemaakt, ambulances worden geraakt, hulpverleners gedood…”
Ze beschrijft een bewuste strategie van angst en uitputting: “Ze bombarderen een plek, wachten tot hulpverleners aankomen en bombarderen dan opnieuw. Dat is de zogenaamde ‘douple tapping’ strategie. Zo werden er al meer dan 40 hulpverleners vermoord, onder andere een ambulance van civil defense-vrijwilligers en een Rode Kruis-hulpverlener werden geraakt. Hoe noem je dat anders dan systematisch terroriseren?”
“Mensen zitten letterlijk te wachten om te sterven”
“Veel mensen zitten vast: zieken, ouderen, mensen zonder middelen. Niet iedereen kan gewoon in de auto stappen en vertrekken. Er zijn gezinnen die letterlijk in hun dorp blijven, wachtend op de volgende bom. Ik sprak mensen die zeggen: ‘Ik sterf liever in mijn eigen huis dan vernederd te worden of ergens in slechte omstandigheden met mijn kinderen te moeten leven.’ Dat is geen keuze uit moed, maar uit wanhoop.”
“Op papier gaat het over militaire doelen, in werkelijkheid gaat het over het langzaam leegmaken van hele zones. Israël wil een bufferzone creëren, huizen worden vernietigd en ondertussen claimen kolonisten al plekken in Libanon. Dit gaat niet enkel over Hezbollah, maar over een veel bredere agenda van expansie.”
Als een onderdrukte groep zich verdedigt, wordt dat terrorisme genoemd. Als een bezettende macht datzelfde doet, heet het veiligheid.
“De internationale gemeenschap heeft haar geloofwaardigheid verloren”
Over de rol van internationale instellingen en Europese regeringen is Shaymaa scherp. “De meeste mensen hier geloven niet meer in de ‘internationale gemeenschap’. Na Gaza, na wat we nu zien, na zelfs de houding rond evenementen als Eurovision, hebben Libanezen het gevoel dat er met twee maten en twee gewichten wordt gewerkt.”
“Als een onderdrukte groep zich verdedigt, wordt dat terrorisme genoemd. Als een bezettende macht datzelfde doet, heet het veiligheid,” zegt ze. “Propaganda speelt daarin een enorme rol. Er wordt een verhaal naar buiten gebracht waarin Israël zich altijd presenteert als slachtoffer dat zich ‘moet verdedigen’, terwijl de cijfers en feiten op het terrein iets helemaal anders laten zien. Je hoeft mij niet te geloven, kijk gewoon naar de cijfers.”
Opnieuw een verloren generatie?
“Kinderen verliezen hele families in één nacht. Ze groeien op tussen ruïnes, met het geluid van drones en bommen als achtergrond. Hoe verwacht je dat zij later naar de wereld zullen kijken? Je creëert geen vrede door een volledige generatie te laten opgroeien in trauma en vernedering. Dat geldt net zo voor kinderen in Gaza, als kinderen in het zuiden van Libanon.”
“Geweld roept altijd nieuw geweld op. Als we blijven doen alsof al die doden ‘collateral damage’ zijn, betalen we daar later een nog hogere prijs voor. Niet enkel in Libanon, Gaza… maar wereldwijd. Mensen zien dat regeringen bereid zijn een genocide te laten gebeuren omwille van economische belangen. Welke conclusies moeten ze dan trekken over de waarde van hun eigen leven?”
Geweld roept altijd nieuw geweld op. Als we blijven doen alsof al die doden ‘collateral damage’ zijn, betalen we daar later een nog hogere prijs voor.
